ARTIKULU 6 DUT IZENA

Nik artikulu 6 dut izena eta nik nahiko nuena

da familia eta gizakiekin ongi egotea, bakarrik

eskatzen dut hori: familia bat izatea. Baina 

desgraziaz ez daukat ezta familia bat, ezta gi-

zakiak, ezta nora joan, ezta noa joan ere.

Bakarrik egoten naiz eguneko hogeita lau or-

duak eta lan egiten, ura ekartzen, janaria ekatzen

eta abar. Baina hori ez zaio inori importa, baka-
rrik niri eta ni ezin diot inori esan bestela hilko
ninduten. Bakarrik eskatzen dudana de gure
estatuko gobernuak nire herria eta beste herri-
tan gauden umeak familiarik gabe ba familia bat
ematea edo zerbait egitea gurekin ez egun osoan
lan egiten.
MESEDEZ, MESEDEZ, LAGUNDU!!!!!

GAUZA HOBERENAK EZ DIRA AHAZTEN

Txikia nintzela, gurasoak lagundu zidaten etxetxo hau egiten. Orain berrogeita hamar urte ditut eta, noski, oso gutxitan erabiltzen dut, baina gaur erabili beharra izan dut. Gaur bolatxo zoragarria eta lagungarri honetan ezkutatu egin naiz.

Orduan ni goizbatean hartu nituen nire muletak eta abiatu nintzen nire etxetxora, baina hankaz gora ikusi nuenean konponketa handia behar zuela iruditu zitzaidan. Ondo margotu, ondo ordenatu eta abr. Baina bat- batean gogoratzen naiz ezin naizela eskailerak igo eta deitu nien nire alabeieskailera mekanikoak jartzea. Eta azkar- azkar etorri ziren niri laguntzera. Alaben senarrek jarri zidaten eta nire ilobak ni baino lehenago igo ziren. Denon artean bukatu genuen zirt- zart batean, eta gainera hortxe gelditu ginen bazkaltzen eta afaltzen. Hurrengo egunean nire alabak joan behar egin ziren eta ni neukan nire etxetxo nik bakarrik hor disfrutatzeko.

LAS DESGRACIAS DEL MUNDO

Cuando miré al otro lado de la calle, vi a mi profesor y ese insólito árbol-semáforo que señalaba todas las órdenes posibles al mismo tiempo. Recuerdo que cuando era pequeña por aquí no se podía pasar, porque había un bosque oscuro y con árboles enormes. Sin embargo ahora lo que era el bosque ahora son tres enormes fábricas, y si seguimos asi dentro de 1 o 2 años los coches volara, los montes estarán llenos de casas, hoteles, super mercados.... Tenemos que hacer algo, contaminar menos, sino toda la atmósfera  se va a destruir y todos acabaremos muertos, y nosotros no queremos hacer eso ¿VERDAD?

Bueno, espero que no, sino no acabaría bien la cosa, y lo más importante: se acabaría el mundo y nadie, nadie volvería a existir jamás, y yo creo que lo que este árbol nos quiere comunicar es que dejemos de contaminar.

ETXE SORGINDUTA

Ezin nuen sinetsi ikusten ari nintzena. Etxe hartako leiho batetik makina bat liburu irten ari ziren. Sorginkeria ote? Beste trikimailu bat liburu gehiago saltzeko? Etxeko jabea burutik eginda zegoela? ...Jakinmiaren jakinminez, hurbildu nintzen.Ate eta lehio guztiak itsita zeuden eta ni atea jo nuen, baina ez zegoen inork. Joaten ari nintzenean atea ireki zen eta ni sartu nintzen. Barruan nengoenean ikusi nuen dena oso zaharra zela eta eskailera luze, luze bat zegoela eta ni aukeratu nuen igotzea. Gora iritzi ninten neka-neka eginda baina ni segitu nuen. Sartu nintzen makina zegoen gelan eta ikusi nuen saku bat oso-oso disdiratsua, ematen zuela urrezkoa zela. Nik begiratu nuen kanpora. Baina liburuak segitzen zuten irteten eta nik gelditu nintzen “estupefacta”. Eta ni hurbildu nintzen eta duende txiki- txiki batzuk aurkitu nituen makina barruan,batek ikusi zidan eta alarma bat jo zuen eta duende guztiak niri bagira gelditu ziren, eta nik far egin nueneta segitu zuten bere esku magikoekin liburuak egiten. Nik oso pozik joan nintzen etxera eta ia nire etxean nengoela begiratu nuen eta etxea desagertu egin zen, nik begiak “frotatu” nituen eta ez zegoen etxea, orduan korrika bizian nire etxera abiatu nintzen.                                                 

POEMA

 

ESTABA CON MI ABUELO RECOGIENDO OLIVA
CUANDO DE REPENTE  VI UN GRAJO
NO PODIA TRAGAR SALIVA 
PORQUE HACIA UN FRIO DE CARAJO.